تپش کدورتم از طبع منفعل نرود

ز دست جوهر خود خاک کرده اند به سر

فروغ محفل بی آبروی عمر هواست

به جز نفس نتوان رفتن از بساط سحر

نمی رود به فشردن غبار دامن تر

خروش اهل حیا پرده دار خاموشی ست

صدای کاسه چشم است پیچ و تاب نظر