فروغ محفل بی آبروی عمر هواست

ز رشته است نفس خشک در دل گوهر

مناز بر هنر ای ساده دل که آینه ها

ز دست جوهر خود خاک کرده اند به سر

به جز نفس نتوان رفتن از بساط سحر

تپش کدورتم از طبع منفعل نرود

نمی رود به فشردن غبار دامن تر