به جز نفس نتوان رفتن از بساط سحر

مناز بر هنر ای ساده دل که آینه ها

ز دست جوهر خود خاک کرده اند به سر

فروغ محفل بی آبروی عمر هواست

تپش کدورتم از طبع منفعل نرود

نمی رود به فشردن غبار دامن تر

خروش اهل حیا پرده دار خاموشی ست