نمی رود به فشردن غبار دامن تر

فروغ محفل بی آبروی عمر هواست

به جز نفس نتوان رفتن از بساط سحر

تپش کدورتم از طبع منفعل نرود

خروش اهل حیا پرده دار خاموشی ست

صدای کاسه چشم است پیچ و تاب نظر

گرفتم آنکه به خود وارسی چه خواهی دید