ز رشته است نفس خشک در دل گوهر

به محفلی که نگاهش تغافل آلودست

به گرد حلقه ماتم تپد خط ساغر

به وصف صبح بناگوش او چه پردازد

مناز بر هنر ای ساده دل که آینه ها

ز دست جوهر خود خاک کرده اند به سر

فروغ محفل بی آبروی عمر هواست