به محفلی که نگاهش تغافل آلودست

ز دود ریشه ندارند دانه های شرر

کمال سوختگان پیچ و تاب نومیدی ست

فتیله آینه داغ را بود جوهر

به گرد حلقه ماتم تپد خط ساغر

به وصف صبح بناگوش او چه پردازد

ز رشته است نفس خشک در دل گوهر