به گرد حلقه ماتم تپد خط ساغر

کمال سوختگان پیچ و تاب نومیدی ست

فتیله آینه داغ را بود جوهر

به محفلی که نگاهش تغافل آلودست

به وصف صبح بناگوش او چه پردازد

ز رشته است نفس خشک در دل گوهر

مناز بر هنر ای ساده دل که آینه ها