به وصف صبح بناگوش او چه پردازد

فتیله آینه داغ را بود جوهر

به محفلی که نگاهش تغافل آلودست

به گرد حلقه ماتم تپد خط ساغر

ز رشته است نفس خشک در دل گوهر

مناز بر هنر ای ساده دل که آینه ها

ز دست جوهر خود خاک کرده اند به سر