چو غنچه گلشن پوشیده حالتی دارم

درین حدیقه همین خوشه می دهد انگور

به خرده بینی غماز عشق می نازیم

که تا به دست سلیمان رسانده ام پی مور

به بیضه شوخی عنقاست در پر عصفور

ز اهل قال توان بوی درد دل بردن

به جای نغمه اگر خون کشد رگ طنبور