چو لاله غیر سویدا چه جوشد از دل ما

به موج چشمه خورشید می زند ساغر

حضور منزل دل ختم جاده نفس است

پی درودن هر ریشه می رسد به ثمر

حباب داغ شمارد، محیط خون جگر

به کسب طینت بیمغز باب عرفان نیست

ز باده نشئه محال است قسمت ساغر