حباب داغ شمارد، محیط خون جگر

حضور منزل دل ختم جاده نفس است

پی درودن هر ریشه می رسد به ثمر

چو لاله غیر سویدا چه جوشد از دل ما

به کسب طینت بیمغز باب عرفان نیست

ز باده نشئه محال است قسمت ساغر

سخن چو آب دهد طبعهای بیحس را