ز باده نشئه محال است قسمت ساغر

چو لاله غیر سویدا چه جوشد از دل ما

حباب داغ شمارد، محیط خون جگر

به کسب طینت بیمغز باب عرفان نیست

سخن چو آب دهد طبعهای بیحس را

به نثر و نظم نگردد، دماغ کاغذ، تر

ستم به خامه کند خشکی دوات اینجا