زبان به حرف نگردد چوگوش باشدکر

سخن چو آب دهد طبعهای بیحس را

به نثر و نظم نگردد، دماغ کاغذ، تر

ستم به خامه کند خشکی دوات اینجا

نجات یافت ز مرگ آنکه با قضا پیوست

به چوب دسته الم نیست از جفای تبر

زنیک و بد مژه بستن هجوم عافیت است