وعده دیدار در خاکم نشاند و پیر کرد

بر حنا می چربد این رنگی که من دارم به کار

هرکجا پا می نهم از تیرگی پا می خورم

چون نفس هرچند دارم راه در آیینه زار

شد سفید آخر ز مو یم کوچه های انتظار

ظرف وصلم نیست اما در کمینگاه امید

رفتن رنگم تهی کرده ست یک آغوش وار