شد سفید آخر ز مو یم کوچه های انتظار

هرکجا پا می نهم از تیرگی پا می خورم

چون نفس هرچند دارم راه در آیینه زار

وعده دیدار در خاکم نشاند و پیر کرد

ظرف وصلم نیست اما در کمینگاه امید

رفتن رنگم تهی کرده ست یک آغوش وار

حرص آسان برنمی دارد دل از اسباب جاه