سوخت آخر همچو سنگ سرمه در طبعم شرار

سوختن می بالد آخر از کف افسوس من

دامنی بر آتش خود می زند برگ چنار

تیره بختی چون سیاهی ناله ام را زیر کرد

آهم از خاکستر دل سرمه آلود حیاست

ناله خاموش داغم چون نسیم لاله زار

سعی بیتابم کمند جذبه آسودگی ست