ناله خاموش داغم چون نسیم لاله زار

تیره بختی چون سیاهی ناله ام را زیر کرد

سوخت آخر همچو سنگ سرمه در طبعم شرار

آهم از خاکستر دل سرمه آلود حیاست

سعی بیتابم کمند جذبه آسودگی ست

از تپیدن می رسد هر جزو دریا درکنار

آتش رنگی که دارد این چمن بی دود نیست