باده جام تحیر نیست جز رنگ خمار

ای که هوشت نغمه از بال و پری وامی کشد

بر شکست شیشه ما هم زمانی گوش دار

دیده ها در جلوه کاهت زخمی خمیازه اند

عمرها شد در خیال آفتاب و آینه

سایه وار از الفت زنگار می دزدم کنار

با تن آسانی ز ما کم فرصتان نتوان گذشت