عشرت گلزار بیرنگی مهیا کرده ام

ای هوس آیینه بشکن سخت بیرنگ است یار

بی نگاه واپسینی نیست از خود رفتنم

چون رم آهوست گرد وحشتم دنباله دار

در خزانم رنگهای رفته می آید به کار

نخل آهم ، آبیار من گداز دل بس است

بحر رحمت گو مجوش و ابر احسان گو مبار