نیستان شد عرصه از انگشتهای زینهار

سیر این گلشن مآلش انفعال خرمی ست

عاقبت سر در شکست رنگ می دزدد بهار

هرچه می بالد علم بر دوش گرد عاجزی ست

از بنای چینی دل کیست بردارد شکست

ای فلک گر مردی این مو از خمیر ما برآر

نشئه دور و تسلسل تاکه راگردد نصیب