نشئه دور و تسلسل تاکه راگردد نصیب

نیستان شد عرصه از انگشتهای زینهار

از بنای چینی دل کیست بردارد شکست

ای فلک گر مردی این مو از خمیر ما برآر

جای ساغر ششجهت خمیازه می چیند خمار

دل ز ضبط یک نفس جمعیت کلیش نیست

بحر ز افسون گهر تا کی ز خود گیرد کنار