ای فلک گر مردی این مو از خمیر ما برآر

هرچه می بالد علم بر دوش گرد عاجزی ست

نیستان شد عرصه از انگشتهای زینهار

از بنای چینی دل کیست بردارد شکست

نشئه دور و تسلسل تاکه راگردد نصیب

جای ساغر ششجهت خمیازه می چیند خمار

دل ز ضبط یک نفس جمعیت کلیش نیست