دل ز ضبط یک نفس جمعیت کلیش نیست

ای فلک گر مردی این مو از خمیر ما برآر

نشئه دور و تسلسل تاکه راگردد نصیب

جای ساغر ششجهت خمیازه می چیند خمار

بحر ز افسون گهر تا کی ز خود گیرد کنار

عالم امکان تماشاخانه آیینه است

هرچه می بینم به رنگ رفته خویشم دچار