هرچه می بینم به رنگ رفته خویشم دچار

دل ز ضبط یک نفس جمعیت کلیش نیست

بحر ز افسون گهر تا کی ز خود گیرد کنار

عالم امکان تماشاخانه آیینه است

با دل افتاده ست کار زندگی آگاه باش

آب را ناچار باید گشت درگوهر غبار

مرزبان یاس امشب نام فرهاد که بود