با دل افتاده ست کار زندگی آگاه باش

بحر ز افسون گهر تا کی ز خود گیرد کنار

عالم امکان تماشاخانه آیینه است

هرچه می بینم به رنگ رفته خویشم دچار

آب را ناچار باید گشت درگوهر غبار

مرزبان یاس امشب نام فرهاد که بود

کز گرانی شد صدا نقش نگین کوهسار