بحر ز افسون گهر تا کی ز خود گیرد کنار

نشئه دور و تسلسل تاکه راگردد نصیب

جای ساغر ششجهت خمیازه می چیند خمار

دل ز ضبط یک نفس جمعیت کلیش نیست

عالم امکان تماشاخانه آیینه است

هرچه می بینم به رنگ رفته خویشم دچار

با دل افتاده ست کار زندگی آگاه باش