آب را ناچار باید گشت درگوهر غبار

عالم امکان تماشاخانه آیینه است

هرچه می بینم به رنگ رفته خویشم دچار

با دل افتاده ست کار زندگی آگاه باش

مرزبان یاس امشب نام فرهاد که بود

کز گرانی شد صدا نقش نگین کوهسار

بوی پیراهن به حسرت کرد خلقی را مثل