از بنای چینی دل کیست بردارد شکست

عاقبت سر در شکست رنگ می دزدد بهار

هرچه می بالد علم بر دوش گرد عاجزی ست

نیستان شد عرصه از انگشتهای زینهار

ای فلک گر مردی این مو از خمیر ما برآر

نشئه دور و تسلسل تاکه راگردد نصیب

جای ساغر ششجهت خمیازه می چیند خمار