صد گریبان می درم اما همین یک رشته وار

بوی پیراهن به حسرت کرد خلقی را مثل

می کشد یک دیده یعقوب چندین انتظار

از نفس سعی جنون ناقصم فهمیدنی ست

می کشم تا قامت پیری ست بار هرچه هست

گو فلک دوش خم خود نیز بر دوشم گذار

بوریای فقرم آخر شهره آفاق شد