از اعتبار دست بشستن قیامت است

چتر بهار و سایه بال همای ابر

توفان به این شکوه نبوده ست موجزن

چشم که پاک کرد به دامن هوای ابر

افتاده است آب چو آتش قفای ابر

جیب جنون مباد ز خشکی به هم درد

زبن چشم تر که دوخته ام بر قبای ابر