افتاده است آب چو آتش قفای ابر

توفان به این شکوه نبوده ست موجزن

چشم که پاک کرد به دامن هوای ابر

از اعتبار دست بشستن قیامت است

جیب جنون مباد ز خشکی به هم درد

زبن چشم تر که دوخته ام بر قبای ابر

جایی که ظرف همت مستان طلب کنند