به خوان نعمت اهل دول ننگ است خو کردن

گر این کشتی نداری از محیط بیکران مگذر

مروت نیست ای منعم ز درویشان تبرایت

به شکر فربهی از پهلوی این لاغران مگذر

اگر آدم سرشتی در چراگاه خران مگذر

سراغ عافیت از خلق بیرون تازیی دارد

به هرسو بگذری زین دشت و در جز بر کران مگذر