به یاد لعل تو شیرازه می توان بستن

چو بوی گل شدم آخر به خاموشی مشهور

ز جلوه تو چه گوید زبان حیرت من

که هست جوهر آیینه درسخن معذور

چو غنچه دفتر خمیازه برلب مخمور

سر بریده نجوشد چرا ز پیکر شمع

به محفل تو که آیینه می دهد منصور