به ناتوانی من یاس می خورد سوگند

ز خاک پیرهن سایه را بس است عبیر

صفای دل به نفس عمرهاست می بازم

چو صبح آینه در زنگ می کنم شبگیر

که ناله ای نکشیدم چو خامه تصویر

ز ساز عجز به هرجا نفس زدم بیدل

به قدر جوهر آیینه شد بلند صفیر