ز خاک پیرهن سایه را بس است عبیر

در این ستمکده سود و زیان من این است

که از شکستن دل ناله می کنم تعمیر

سیاه بختی ام آرایشی نمی خواهد

صفای دل به نفس عمرهاست می بازم

چو صبح آینه در زنگ می کنم شبگیر

به ناتوانی من یاس می خورد سوگند