چو صبح آینه در زنگ می کنم شبگیر

سیاه بختی ام آرایشی نمی خواهد

ز خاک پیرهن سایه را بس است عبیر

صفای دل به نفس عمرهاست می بازم

به ناتوانی من یاس می خورد سوگند

که ناله ای نکشیدم چو خامه تصویر

ز ساز عجز به هرجا نفس زدم بیدل