این استقامتی که تو بر خویش چیده ای

خواهی عمارتش کن و خواهی خراب گیر

گر زندگی همین نظری بازکردن ست

رو بر در عدم زن و چشمی به خواب گیر

چون اشک بر سر مژه پا در رکاب گیر

گلچینی خیال به امید واگذار

چون یاس از گداز دو عالم گلاب گیر