خود را دمی از بستن مژگان ته پر گیر

پروانه دیدار، نفس سوختگانند

من رفته ام از خویش ز آیینه خبر گیر

بر باد دهد تا کی ات این هرزه نگاهی

بیدل نفسی چند چو مزدور حبابت

از بار نفس چاره محال است به سر گیر