بر باد دهد تا کی ات این هرزه نگاهی

آیینه شو و هرچه بود عیب هنر گیر

پروانه دیدار، نفس سوختگانند

من رفته ام از خویش ز آیینه خبر گیر

خود را دمی از بستن مژگان ته پر گیر

بیدل نفسی چند چو مزدور حبابت

از بار نفس چاره محال است به سر گیر