بیدل نفسی چند چو مزدور حبابت

من رفته ام از خویش ز آیینه خبر گیر

بر باد دهد تا کی ات این هرزه نگاهی

خود را دمی از بستن مژگان ته پر گیر

از بار نفس چاره محال است به سر گیر