در محفل هستی منشین محو اقامت

بادی به قفس فرض کن آهی به جگرگیر

اقبال به آتش همه یاس است ندامت

گرتاج به فرق تونهد دست به سرگیر

خمیازه بهار است نفس ، جام سحرگیر

آسودگی دهرکمینگاه تپشهاست

هر سنگ که بینی پرپرواز شررگیر