آسودگی دهرکمینگاه تپشهاست

گرتاج به فرق تونهد دست به سرگیر

در محفل هستی منشین محو اقامت

خمیازه بهار است نفس ، جام سحرگیر

هر سنگ که بینی پرپرواز شررگیر

رنگ دو جهان ریخته اند از تپش دل

بر هرچه زنی دست همان موج گهر گیر