بر هرچه زنی دست همان موج گهر گیر

آسودگی دهرکمینگاه تپشهاست

هر سنگ که بینی پرپرواز شررگیر

رنگ دو جهان ریخته اند از تپش دل

مزد طلب اهل وفا وقف تلف نیست

ای شمع زآتش پر پروانه به زرگیر

امید به کوی تو همین خاک نشین است