ای شمع زآتش پر پروانه به زرگیر

رنگ دو جهان ریخته اند از تپش دل

بر هرچه زنی دست همان موج گهر گیر

مزد طلب اهل وفا وقف تلف نیست

امید به کوی تو همین خاک نشین است

گوهر سر مویم ره صحرای دگرگیر

حرفی ننوشتم که دلی خون نشد آنجا