مزد طلب اهل وفا وقف تلف نیست

هر سنگ که بینی پرپرواز شررگیر

رنگ دو جهان ریخته اند از تپش دل

بر هرچه زنی دست همان موج گهر گیر

ای شمع زآتش پر پروانه به زرگیر

امید به کوی تو همین خاک نشین است

گوهر سر مویم ره صحرای دگرگیر