در این هوسکده جهدی که بی نشان گردی

در آب آینه ، موجیست بی نشیب و فراز

به پرده تو ز ساز عدم نوایی هست

که هر نفس زدنت سرمه می دهد آواز

بس است آینه ات را همین قدر پرداز

گذشت فرصت و دل وانشد کسی چه کند

گشاد عقده بی رشته گسسته است دراز