گذشت فرصت و دل وانشد کسی چه کند

که هر نفس زدنت سرمه می دهد آواز

در این هوسکده جهدی که بی نشان گردی

بس است آینه ات را همین قدر پرداز

گشاد عقده بی رشته گسسته است دراز

غبار ما چو سحر سینه چاک می گذرد

که سر به سجده نبردیم و رفت وقت نماز