شعله افسرده رعنایی به خاکستر نهفت

ازکجا افتاده است این سایه بالای ناز

تا به کی باشی فضول آرزوهای غرور

در نیازآباد هستی نیست خالی جای ناز

موی پیری گشت آخر پنبه مینای ناز

گرتظلم دامنت گیرد به دل خون کن نفس

با تغافل توام است افتاده ست سر تا پای ناز