آسیا تا نشود سنگ نگردد هرگز

پستی طبع که چون آبله پا ازلی ست

گر تناسخ زند اورنگ نگردد هرگز

فکر روزی ست که پرمی کشد از مغز وقار

کلفت هر دو جهان درگره حسرت ماست

دل اگر جمع شود تنگ نگردد هرگز

بیدل از طورکلامت همه حیرت زده ایم