خونت نماند برجگر از چهره رنگ ریز

شور شکست شیشه در این بزم قلقل است

چندی به جام وهم شراب ترنگ ریز

موقوف گریه نیست بساط بهار عجز

ای جستجو اگر هوس آرمیدنی ست

ما را بجای آبله در پای لنگ ریز

روزی دو در وفاکده فقر صبر کن